Olijfbomen in valleien zo ver als je maar kijken kunt. Zee op de achtergrond, bergen die het geheel omlijsten, her en der een cypres, eigenwijs uitstekend in de zee van groen.

Afwisselend zon en wolken en een temperatuur die in de nacht niet onder de 14 graden zakt en overdag tussen de 20 en de 25 graden schommelt.

In dit bevoorrechte leven bestaan ochtenden uit nog eens een keer omdraaien in bed, het scherm voor het raam omhoog schuiven om met 1 oog vast te stellen of het al de moeite waard is om op te staan. Vervolgens het laken van je lijf richting het voeteneind werken zodat de ochtendbries door over je huid waait en beslissen of Malcolm op zal staan of dat ik als eerste op onze paar vierkante meter ga zorgen voor ontbijt.

Meestal sta ik als eerste op en begin mijn dag dus met alternatieve ochtendgymnastiek , een klim over een stapel dekens en een lui lijf, horend bij mijn echtgenoot die zich nog een keer omdraait.

Kastjes open, ontbijtspullen verzamelen, water koken, koffiepot vullen, buiten de tafel dekken, nieuws en mails checken en wanneer we aan het water staan, zwemmen en douchen nadien.

November in Griekenland is echt iets totaal anders dan november in Zeeland. Dat aan den lijve ervaren is toch wel weer heel anders dan er over lezen.

De berichten vanuit het noorden over overstromingen in Frankrijk en België , de gesprekjes met een verregend thuisfront, ze staan haaks op het leven hier.

Waar thuis het leven van alle dag doorgang vindt komen we hier allerlei vrije vogels tegen.

Een Frans gezin met twee kinderen tussen de 6 en 10 die door Europa aan het fietsen zijn bijvoorbeeld. In de avond krijgt de oudste dochter rekenles van haar moeder. Ze zijn al heel wat landen doorkruist en dat gaat over het algemeen prima volgens eigen zeggen. Alleen Kroatië, dat viel tegen. Ze hadden een route ingepland via de eilanden voor de kust vanwege de kleinere hoogteverschillen. Maar,fietsen op de ferry daar meenemen, dat bleek onmogelijk. Auto's, motoren, brommers, voetgangers, geen probleem, maar fietsen? Absoluut onmogelijk! Waarom bleef onduidelijk. Een nors kijkende ticketverkoper die hen vermoeid verklaarde dat nergens in Kroatië fietsers op de ferry worden toegelaten. We denken er allemaal het onze van maar als je reist met kinderen op de fiets neem je het zekere voor het onzekere en verander je je route.

We spreken een stel Nederlanders die al twintig jaar in Frankrijk wonen en een onderwijsachtergrond hebben. Waardoor ik binnen no time verstrikt raak in het vaste repertoire over onderwijs en "nee, we gaan het er niet over hebben, maar...." en hup, voor je het weet ben je weer een half uur verder en heb je het nog steeds over onderwijs. Daar kom je dus blijkbaar nooit meer vanaf, ook niet als je in Frankrijk gaat wonen en nog weinig doet met traditioneel onderwijs. Of op rondreis bent , een halfjaar lang. Iets met in je bloed ofzo.

Verder bestaat het reispubliek vooral uit Duitsers en een enkele Italiaan. Een Duitser in een soort tank op wielen met twee witte katten aan een lijn die met hem meereizen, een Duitser die het winterseizoen in Griekenland besteedt aan klimmen, kanoën en über speelt voor allerlei vrienden en kennissen die invliegen voor een week vakantie met hem.

En natuurlijk Grieken die in dit seizoen minder druk zijn maar niet minder vriendelijk.

Voor een vroegere Griekse buurman in Nederland zijn we op zoek naar Tsipouro. Dat blijkt niet eenvoudig. Of nou ja, het is niet zo moeilijk, maar hij wil er niet de hoofdprijs voor betalen liever want dan kunt je het net zo goed in Nederland kopen.

Ik leer van een campingeigenaar dat ik moet zorgen dat ik het goed uitspreek. TSIE-poe-roo. Want tsie-POE-roo schijnt een vis te zijn. En Tsipoura is hetzelfde als tsipouro maar dan zonder anijs smaak.

In een minisupermarktje in Delphi trekt een verkoper op onze vraag om tsipouro een grote plastic fles van onder de toonbank en moeten we het echt even proeven. Het is tsipoura helaas voor onze buurman en met een brandend strottenhoofd om half twaalf in de ochtend vertrekken we met een flesje illegaal gestookte alcohol voor de liefhebber straks als we thuis zijn.

We rijden door het gebergte met de berg Olympos waar Zeus en alle andere goden zich vroeger vermaakten volgens de verhalen. Of nou ja, vermaakten, als je de verhalen leest is het vooral een brute opsomming van bloederige moorden, martelingen, overspel en drama alom. Een soort vroege versie van Goede Tijden Slechte Tijden maar dan wat ruwer.

We bezoeken de ruïnes van de tempel van Apollo waar het orakel van Delphi zich in een ver verleden liet bedwelmen door "uit de aarde opstijgende gassen" ,want dat was schijnbaar de beste manier om onoplosbare problemen het hoofd te bieden. Tegenwoordig zou de arbeidsinspectie daar een flinke olijfstok voor steken. Het is wel out of the box denken in elk geval. En weer eens wat anders dan wijsheid uit een fles.

Over gravelpaden een berg op rijden, stoppen bij een watervalletje, een bospad volgen en dan uitkomen bij een klein kerkje midden in het bos met een open grasveld in de zon. De enorme stilte overal, op wat vogels en de wind na. De vergezichten vanaf de berg over dorpjes en zee.

Een bezoek aan het kanaal door Korinthe. Zo'n 600 jaar voor onze jaartelling zette keizer Nero hier ( en aan de andere kant ) de eerste spade in de grond. Dat was dan ook wel weer meer dan genoeg inspanning en het vervolg liet eeuwen op zich wachten. Want, hoe graaf je zo'n kanaal? Daar was niemand echt nog achter. Tot het Suezkanaal werd aangelegd en ze de kunst konden afkijken. Niet veel later was ook dit kanaal gereed voor scheepvaart, inclusief de nodige bruggen om van het vaste land naar de Peloponnesos te kunnen geraken. 
Om redenen die ik niet heb kunnen achterhalen leek het de Grieken een goed idee om ook een paar bruggen aan te leggen die niet omhoog of opzij draaien maar gewoon zinken wanneer er een boot langs wil. Het schijnt een gladde bedoening te zijn wanneer deze brug een boot net heeft doorgelaten voor fietsers en voetgangers. Helaas is het nu niet erg druk met scheepsverkeer en de brug is kurkdroog. Wel is het een prima plek voor een lunchstop.

Door smalle straatjes van kleine Griekse dorpjes achter een paar geiten aan sukkelen op weg naar een grot met elf soorten vleermuizen en ondergrondse meren. Onderweg op de kaart een wijnboerderij spotten en een tussenstop maken voor een rondleiding tussen de vaten en de stenen potten waarin hun organische wijn staat te rijpen.

En elke ochtend weer opnieuw de zon, de bries, zwemmen in de zee.

Het reistempo ligt een stuk lager dan in de zomer maar er is geen enkele reden nu om te haasten. En dat doen we dus ook niet.